با هم بشنویم

فرهاد همسایه مان بودسه خانه پایین تر ... نامش فرهاد نبود ولی آن سالها برای رزق زن و بچه اش صبح به صبح از خانه بیرون می زد ، پاشنه را ور می کشید، پتک و دیلمش را برمی داشت و سینه کوه را به زور دست می ش

دیشب نمی دانم چه ساعتی بود خوابی دیدم که آن را هم یادم نمی آیدولی همین یادم می آید که وقتی بیدار شدم حس می کردم عینکم روی صورتم مانده و خوابم بردهاین حس چنان قوی بود که وقتی دست هم میزدم و عینکی در ک

ای شب به پاس صحبت دیرین خدای رابا او بگو حکایت شب زنده داری امبا او بگو چه می کشم از درد اشتیاقشاید وفا کند بشتابد به یاری امای دل چنان بنال که آن ماه نازنینآگه شود ز رنج من و عشق پاک منبا او بگو که م

به تو گفتم که در این دور شدن ناچاری؟سربه تایید تکان دادی و گفتی آری ! عین مرگ است اگر بی تو بخواهد بروداو که از جان خودت دوست ترش می داری ای که نزدیک تری از من دلتنگ به منبین ما نیست به جز فاصله ای اجباری زندگی چیست به جز خاطره ای افسردهزندگی چیست به جز رنج و غمی تکراری گله ای نیست به تنهایی خود دل ...

یعنی من آنقدر عمر کرده ام که جهان پیرامونم چنین دگرگون که نه واژگون شده ؟؟؟ با این حساب باید چیزی شبیه دایناسور یا فسیل باشم ولی آینه این را نمیگوید ... من همچنان خودمم ... حضرت خودم تنها ... یک خودم

و کفش آن چیزی است که از بهر آسایش پا می پوشیم و کاربردی دگر اگر برایش بتراشیم شاید زیبایی هم بیفزاید یا نیفزاید این به پای خیزرانی یا عنتر گلابی خودما

روح عذابم می دهد ...این روح که مثل گلی نازک و زیباست یا لااقل فکر می کنم زیباست عذاب می دهد ....در روزگار سنگِ پاییان این مشکل بزرگی است. از دل گفتن گ

این دور بودن آدمها از همندیدن ها ... دست خودم نیست ... میترسم از این قحطی آدم که به آن گ فتاریم+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم اسفند ۱۳۹۶ساعت 0:20  توسط رضا ساکی  |  Let's block ads! (Why?)